Για την εφημερίδα που έρχεται σιγά-σιγά

Σχεδόν έτοιμη η καινούργια εφημερίδα που θα απευθύνεται στους μαθητές και θα φτιάχνεται από τους ίδιους τους μαθητές. Έχουμε κάνει πια πολλά για να διστάσουμε στα τελευταία βήματα, αυτά της έκδοσης της εφημερίδας και της διανομής της. Είναι δυο θέματα που μας απασχολούν πολύ και έχουν μεγάλες δυσκολίες. Ωστόσο, η ιδέα της εφημερίδας και η ελπίδα ότι θα γίνει ένα μέσο ειλικρινούς συζήτησης και έκφρασης των προβληματισμών μας, εμποδίζει κάθε τέτοια δυσκολία να θολώσει τα όνειρά μας.

Οι συγκινήσεις, οι προβληματισμοί, οι ιδιαίτερες απόψεις του καθένα θάβονται κάτω από την ύπουλη και βιαστική καθημερινότητα. Μπορεί να ακούγεται συνηθισμένο κλισέ των εκθέσεων στα αυτιά μας, ωστόσο αν κάτσουμε να σκεφτούμε έστω και για ένα φεγγάρι, δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε πως ένα μεγάλο μέρος της καθημερινής μας ζωής επηρεάζεται βαθιά από τα σίριαλ της τηλεόρασης, τις επιπόλαιες σελίδες των περιοδικών, τα χωρίς βάθος slogan που ακούγονται συνέχεια και δίνουν γραμμή στη ζωή μας. Είναι επιπόλαιο και άστοχο να πούμε ότι η καλύτερη λύση είναι να σταματήσουμε να ασχολούμαστε με όλα αυτά. Διότι αυτό δεν θα γίνει. Τουλάχιστον από το σημείο που ξεκινάμε τη δική μας επισκόπηση των πραγμάτων. Ωστόσο, μπορούμε να μάθουμε να απορρίπτουμε τις επιπολαιότητες αυτές σαν τρόπο ζωής, ψάχνοντας τη βάση που θα οικοδομούμε καθετί, σε βιώματα που για μας τους ίδιους αποτελούν αξίες ξεχωριστές.

Μακάρι στην εφημερίδα να μπορέσουμε συλλογικά να βάλουμε έναν πρώτο λίθο για να καταφέρουμε όλοι μας να σκεφτούμε λίγο πιο πέρα από τα όρια που έχουμε συνηθίσει, να κάνουμε την υπέρβαση.

Δεν υπάρχουν λόγια, δεν υπάρχουν λέξεις...

Κάπου εδώ βρίσκεται μια ελπίδα...

[φώτο και υπέροχο ποστ από Πρόχειρο Τετράδιο]

Διαγράφοντας το "έτσι" και βάζοντας ένα "γιατί"...

Καινούργια χρονιά, το ημερολόγιο ξεκινάει πάλι από την αρχή για να γεμίσει με καινούργιες αναφορές στην ιστορία, στη ζωή καθενός από εμάς ξεχωριστά, στη χώρα των ανθρώπων. Μπροστά στην απανθρωπιά και στη σημερινή κατάντια, τα πυροτεχνήματα της πρωτοχρονιάς ελάχιστους συγκίνησαν. Το 2009 βρήκε τους δρόμους γεμάτους αφίσες, τον δημόσιο χώρο στα χέρια των εξεγερμένων νέων. Βρήκε τις πολύχρωμες διαφημίσεις των πολυεθνικών μουτζουρωμένες και τα κούφια νοήματα μαζί με τις ψεύτικες ανάγκες που πλασάρουν να βρίσκονται, έστω και για λίγο, στους κάδους των οδοφραγμάτων.
Είναι τώρα μία ευκαιρία, να κάτσουμε να συζητήσουμε με τον εαυτό μας κάποιες αξίες που ως τώρα θεωρούσαμε δεδομένες. Να κάτσουμε να αναλύσουμε τα ΓΙΑΤΙ που μας απασχολούν. Αυτά που αφορούν εμάς πρώτα. Εμένα, εσένα. Ο καθένας για τον εαυτό του. Το χρειαζόμαστε. Χρειαζόμαστε ο καθένας το δικό του χώρο για να σκεφτεί, να ξεκαθαρίσει με αυτόν τί φταίει και τί δε φταίει. Για να γίνουμε πιο ειλικρινείς. Με τον εαυτό μας. Με τους υπόλοιπους. Με τη ζωή την ίδια. Για να φτιάξουμε σχέσεις δυνατές, όχι ψεύτικες και γυαλιστερές. Για να καταφέρουμε να δούμε λίγο παραπέρα. Όλοι μας. Κανείς δεν θα φτάσει ποτέ σε ένα σημείο ζενίθ. Σε όλους χωράει μια υπέρβαση. Και τη χρειαζόμαστε και αυτή. Εγώ, εσύ, εμείς.